Steenplein

We staan nu op het plein waar vroeger het centrum van de oude burchtsite was. Enkel de burcht is hier nog een bewijsstuk van. Om voorheen vermelde politieke redenen werd “Het Steen” op de rechteroever van de Schelde gebouwd. Om geografische redenen werd de burchtsite op één van de drie ‘heuvels’, die Antwerpen rijk is, gebouwd. Als je naar de overkant kijkt richting Willem Ogierplein, dan merk je dat “Het Steen” en dat plein op dezelfde hoogte liggen. Nog voor het rechttrekken van de kaaien bevond deze regio zich als het ware op een verhoogd schiereiland. De Frankische naam “Aanwerf” verwijst nog steeds naar dit stuk opgeworpen land tegen het water, een soort van dam als het ware. Het is deze naam die door de jaren heen werd verbasterd tot ‘Antwerpen’.

Momenteel is dit plein de toegang tot de toeristische flandria boten. De tickets kan je ter plaatse kopen. Rondvaarten met zicht op de skyline van Antwerpen zijn er om het uur. Destijds was de rederij de toegang tot de “Sint-Annekesboten”. Vooral op zondag verscheepten deze boten horden sinjoren vanaf ‘de pont’richting Sint-Annekesstrand om daar te zonnekloppen op het strand of mosselen te verorberen. De laatste overzet dateert van 1952.

Voorts merken we ook het standbeeld naar de hand van Albert Poels op: “Lange Wapper” (1968). Deze 16de-eeuwse kwelgeest dook op in allerlei volksverhalen. Hier zie je Lange Wapper opduiken voor twee zuipschuiten, die uit schrik voor deze verschijning zo een smoes verzonnen om terug de kroeg in te kruipen!

De onderwerpen van deze verhalen zijn vaak onschuldig en kinderachtig en handelen vooral over dronkemannen, kinderen, jonge vrouwen en oudjes.
Enkele andere volksverhalen: Annemie Hermans loopt op een avond van haar werk terug en dichtbij het Vleeshuis vindt ze een huilende baby die ter vondeling werd gelegd. Ze neemt het kind mee en besluit het tijdelijk onderdak te geven. Terwijl ze naar huis loopt begint de baby meer en meer te wegen, aar ze denkt dat het aan haar eigen vermoeidheid ligt. Enkele stappen van huis laat ze het kind vallen. Annemie bukt zich maar de baby is verdwenen. Achter haar rug hoort ze de schaterlach van Lange Wapper…

Lange Wapper, verkleedt als boer die met eieren leurt, belt aan bij een gierige oude pin die woonde in het ‘schrokkenhof’ ter hoogte van de Markgravelei. De oude vrouw trachtte van de prijs af te dingen, en Lange Wapper stemt in met een prijs die zij biedt. Terwijl ze naar boven loopt voor haar beurs, spreekt Lange Wapper volgde woorden: Hopelijk wordt uw geldbeurs duizend maal zwaarder, per trede dat je afdaalt. Dit geschiedde en aldus valt de oude dame de trap af verpletterd door haar zak geld van meer dan duizend kilo’s.

Lange Wapper kon zich ook als doodgewone straatbengel omtoveren en zich met andere kinderen mengen in hun straatspelen. Eén van die spelen bestond uit het voortschoppen van een muts van één van de kinderen. Als Lange Wapper zijn muts ter beschikking stelde, veranderde deze in een ijzeren ketel zodra iemand ertegen schopte. Het kind in kwestie bezeerde aldus zijn voet of beschadigde zijn schoeisel.